نامه اي به خدا

و اين چنين مي نويسم بر بر گي سپيد و حال من كه غرق در اوهام و پريشان حالي ام و دستهاي پر از تهي بر فراز آسماني مهربان و تو نازنين مبعود من كه شايد بنگري بر قلب سياه كه توروشني بخشي و تنها تو ماواي اين سيه رويي . پروردگارا منم ، من كه هيچ توشعه اي جزء گناه وعصيان ندارم تو را من چشم در راهم شبانگاهان كه مي گريند در شاخ كلاجن سايه ها رنگ سياهي را من در اين سياهي وظلمات تو را مي جويم . پروردگارا مرا به عزت و جلالت ببخش و بيامرزودر تاريكي و ناداني تو روزنه اميد من هستي و من در اين روزنه نه هيچ چيز جز نور و رحمت تو را نمي خواهم اگر كه اين نورمرا از پوچي به عرش كند كه شايد تنها توام ذره اي از رحمت تورا حس كنم . بار خدايا : ديگر توان گناه ندارم ، ديگر از عصيان بيزارم حال مرا ياري ده تا بتوام جبران ما فات كنم . پروردگارا من ميهمانم و شما ميزبان . حال حكم ميهمان و ميزبان چيست ؟ به عزتت بايد اين بنده نالايق را ببخشي، مگر لطف تو جر رساندن آسايش به بنده ات است؟ من از تو آسايش روح مي خواهم . دلم از گناه سيه است . پروردگارا به اندازه ذره اي نه بيشتر نوري به من عطا فرما تا بتوانم رضايت پدر و مادرم را براي اندكي جلب نمايم. خدايا در ظهور مهدي موعود تعجيل بفرما. به حق آن عزيز سفر كرده ما را ببخش و بيامرز. آمين يا رب العالمين

منیژه توسلی مدیر راهنمایی رستمرودی ورامین